آموزشگاه مجازی ویرایش و نگارش

برای آگاهی از دوره‌های ویرایش، در پایین ستون موضوعات وبلاگ، مطلب مشخص‌شده با @@@@@ را بخوانید یا با 09196662166 تماس بگیرید

یکسان کردن زبان و سبک نوشته

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲

همان‌گونه که پیش از این آمد‍، هر نوشته‌ای بسته به محتوا و مخاطب، دارای زبانی مشخص است. نوشته‌ها را از نظر گونه‌های زبان می‌توان به «نوشته‌های علمی، ادبی، اداری، گفتاری (محاوره‌ای)، کودکانه، مطبوعاتی و...» تقسیم نمود. (ن. ک ۶: ص ۲۴) برخی نویسندگان نیز دارای سبک ویژهٔ خود هستند.

ادامه مطلب

روان‌‌نویسی

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

منظور از روان­‌نویسی «زدودن پیچیدگی از نوشته و روان کردن آن» است.

یکی از ویژگی‌های بایسته‌ی هر نوشته، پیچیده نبودن آن است؛ به­گونه‌ای که هم به‌آسانی و روانی خوانده شود و هم درک معنی آن آسان باشد.

پیچیدگی دو نوع است:

(1) پیچیدگی در خواندن جمله.

(2) پیچیدگی در خواندن و درک جمله.

جمله‌هایی که این دو نوع پیچیدگی را نداشته باشند، «جمله‌های روان»، و زدودن این پیچیدگی‌ها را «روان‌نویسی» می‌نامیم.

پیچیدگی (تعقید) از عوامل زیر ناشی می‌شود: (4: ص 165)

ادامه مطلب

بیهوده‌زدایی از نوشته

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

منظور از «بیهوده‌زدایی» ازمیان بردن «ساژه‌های زائد»، یعنی ساژه‌هایی است که آوردن آن‌ها یا لازم نیست، یا درستی و بی‌نقصی جمله را از بین می‌برند. این ساژه‌ها ممکن است به‌صورت‌هایی که درپی می‌‎آید، در جمله نمایان شوند:
 (۱) ساژه‎های بلند
 (۲) تکیه کلام
 (۳) حشو قبیح
 (۴) ساژه‌های تکراری

ادامه مطلب

درست‌نویسی ساژه‌های برشمرده

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

گاهی در نوشته‌ها به ساژه‌هایی می‌رسیم که نویسنده، آن‌ها را برای بیان مطلبی درپی هم آورده است. این ساژه‌ها را «ساژه‌های برشمرده» می‌نامیم.
 (۱) ساژه‌های برشمرده معمولاً یا عبارت هستند یا جمله‌؛ ولی در هر صورت، ساختار آن‌ها در یک‌جا، نباید به‌صورت ترکیبی (یعنی عبارتی‌- جمله‌ای) باشد، بلکه این ساژه‌های پشت‌سرهم یا باید همگی عبارت باشند، یا جمله. البته در جایی که چنین امکانی وجود نداشته باشد چاره‌ای جز به‌کار بردن ساختار ترکیبی وجود ندارد.

ادامه مطلب

درست‌نویسی عنوان‌ها

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

(۱) عنوان‌ها باید کوتاه و رسا باشند و معمولاً باید آن‌ها را به‌صورت عبارت (یعنی به‎صورت مصدری نه فعلی) نوشت، نه به‎صورت جمله. (به‌جز مواردی که چاره‌ای جز جمله‌نویسی نباشد.) به‌زبان دیگر اگر قرار است فعلی در آن‌ها به‎کار رود، باید به‌جای آن فعل «مصدر» گذاشت. به‌ صورت‌های «بنویسید» و «ننویسیدِ» عنوان‌هایی درپی آمده نگاه کنید:
مثال ۱:
ننویسید: هنگامی که ماهواره در مدار قرار می‌گیرد.
بنویسید: هنگام قرار گرفتن ماهواره در مدار.

ادامه مطلب

فارسی نویسی

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

منظور از فارسی‌نویسی «به‎کار بردن ساژه‌های فارسی یا نزدیک به فارسی به‌جای ساژه‎ها‌ی غیرفارسی» است.
۱ـ قاعدهٔ نشاندن ساژه‌های فارسی به‌جای ساژه‌های عربی
قاعدهٔ کلی در نشاندن ساژه‎های فارسی به‌جای ساژه‌های عربی (قاعده‎ی واژه‎گزینی) این است که:
 هرگاه برای بیان یک مفهوم در زبان فارسی، دو ساژهٔ فارسی و عربی داشته باشیم، اگر ساژهٔ فارسی «رسا»، «پذیرفتنی» و «زنده» باشد، باید آن را به‌جای ساژهٔ عربی برگزید.

ادامه مطلب

هم‌خوان ساختن زبان نوشته با محتوا و مخاطب آن

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

هر نوشته بسته به محتوای آن دارای زبانی ویژه است. برای مثال، نوشته‌های فنی، فلسفی، ریاضی، مذهبی، علمی، سیاسی، ادبی و... هریک دارای زبانی ویژهٔ خود هستند که ویراستار زبانی در هنگام ویرایش متن باید آن را در نظر داشته باشد تا از آن فاصله نگیرد و هرجا که نوشته از این زبان دور شده باشد، آن را با زبان ویژهٔ متن هم‌خوان کند.
از سوی دیگر، هر نوشته بسته به محتوای آن دارای مخاطبانی ویژه است که ویراستار زبانی باید آنان را در نظر داشته باشد. برای مثال، اگر مخاطب کتابی، دانش‌جویان باشند‍، زبان نوشته را باید با زبان دانش‎جویان هم‎خوان ساخت، و اگر مخاطب کتابی کودکان باشند، زبان نوشته را باید تا سطحی ساده کرد که کودکان آن را به‎راحتی بفه‌مند؛ ولی هرگاه کتابی برای سطوح مختلفی از مخاطبان نگاشته شده باشد، باید پایین‌ترین سطح مخاطبان را به‎عنوان سطح کتاب در نظر گرفت. یعنی برای مثال اگر کتابی با عنوان «شیوهٔ حفظ قرآن کریم» نگاشته شده که مخاطبانی با تحصیلات راه‌نمایی، دبیرستان، و دانشگاهی را دربر می‌گیرد، ویراستار باید مخاطبان سطح راه‌نمایی را به‎عنوان مخاطبان اصلی در نظر بگیرد؛ زیرا دانشگاهیان زبان مخاطبان راه‌نمایی را می‌‎فه‌مند، ولی شاید برعکس آن ممکن نباشد.


رعایت زبان فارسی معیار

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

منظور از زبان معیار «زبان نوشتاری مشترک متداول در جامعهٔ تحصیل‌کردهٔ کشور» است و به نوشته‌ای که با زبان فارسی معیار هم‌خوانی داشته باشد نیز «نوشتار معیار» گفته می‌شود. نوشتار معیار باید ویژگی‌های زیر را داشته باشد:
 (۱) زبان ملی و رسمی، فرهنگی و علمی، مطبوعاتی و آموزشی کشور باشد.
 (۲) زبان درس‌خواندگان ایرانی باشد.
 (۳) به‌ غیر فارسی‌زبان‌ها آموزش داده شود.
 (۴) نشانه‌ها و عناصر محلی، لهجه‌ای، لغات ورافتادهٔ (مهجور) فارسی و لغات بیگانه در آن دیده نشود.
 (۵) زبان تثبیت شده و دارای اصول معین باشد.
 (۶) مطابق دستور زبان فارسی معاصر نوشته شده باشد. (ن. ک ۳: ص ۲۷)

ادامه مطلب

قواعد حرف «را»

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

۱ـ «را» پس از اسم نکره
 «را» نشانهٔ «مفعول بی‌واسطه» و «اسم معرفه» است؛ برای مثال در جمله‎ی: «نامه را نوشتم» منظور، نامه‌ای مشخص و معلوم است. بر همین پایه، بسیاری از ادیبان آوردن «را» پس از اسم نکره را غلط می‌دانند. پس در جمله‎ی «خانه‌ای را خریدم»، با هم آوردن «را» ‌ی معرفه و «ای» نکره دربر دارندهٔ تناقص است؛ بنابراین یا باید نوشت «خانه‌ای خریدم» یا «خانه را خریدم». ولی در گفتار و نوشتار امروزه و متون معتبر گذشته «را» پس از اسم نکره فراوان به‌کار رفته است؛ برای مثال در: «روزی با شاگردان خود می‌گذشت، خانه‌ای را دید نو کرده» (۲: ص ۲۰۲). گاهی نیز چاره‎ای جز آوردن «را» پس از اسم دارای نشانه‎ی نکره نیست؛ برای مثال در: «خانه‎ای را که با هم دیده بودیم، خریدم.»

ادامه مطلب

قواعد حروف اضافه، ربط و نشانه

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

۱ـ حذف حرف اضافه و ربط
 (۱) فقط حرف‌های اضافهٔ «به»، «بر»، «در» و گاهی «از» را می‌توان در پاره‌ای از عبارت‌ها مانند «] به [سر رسیدن»، «] به [زندان کردن»، «] به [راه افتادن»، «] به [خواب رفتن»، «] بر [سرگذاشتن (کلاه)»، «] بر [زمین خوردن»، «] در [خواب بودن»، «] در [اوایل بهار»، «] در [اواخر شب»، «] از [یادش رفت»، «] از [صبح تا شام» و... حذف کرد. ولی در فارسی فصیح بهتر است تا جای ممکن از حذف حرف اضافه خودداری کرد، مگر در ترکیبات و اصطلاحات جاافتاده‌ای مانند «خواب رفتن»، «زمین خوردن» و مانند این‌ها.

ادامه مطلب

درست‌نویسی اضافه‌ها

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

توضیح: این مبحث در منابع دیگر با عنوان «تتابع اضافات» یا «تتابع اضافه‌ها» آمده است.


در نگارش زبان فارسی تا جایی که می‌شود باید از درپی هم آوردن اضافه‌ها پرهیز کرد؛ اما هرگاه بتوان با درپی هم آوردن چند اضافه جمله‌ها را کوتاه‌تر و ساده‌تر کرد، این کار اشکالی ندارد.
ننویسید: پس از شش ماه بچه‎هایی را دیدیم که تنها از یک ردیفِ خالی که در بالای بلوک‌هایی بود که در پنجره‌های آسایشگاه‌های بند ۲ چیده شده بودند، می‌توانستیم به‌صورت پنهانی آن‌ها را ببینیم.
بنویسید: پس از شش ماه بچه‎هایی را دیدیم که تنها از یک ردیفِ خالی بالای بلوک‌های چیده شده در پنجره‌های آسایشگاه-های بند ۲ می‌توانستیم به‌صورت پنهانی آن‌ها را ببینیم.
ننویسید: هرگاه ساژه‌ای غیرفارسی باشد و معنی مورد نظر آن نیز رایج باشد، ولی معنی آن در واژه‌نامه‌ها نیامده باشد...
بنویسید: هرگاه معنی رایج مورد نظر ساژه‌ای غیرفارسی در واژه‌نامه‌ها نیامده باشد....
ننویسید: دستگیرهٔ در اتاقی که متعلق به ناخدای کشتی تجاری‌یی است که برای جمهوری اسلامی ایران است.
بنویسید: دستگیرهٔ در اتاق ناخدای کشتی تجاری جمهوری اسلامی ایران.


درست‌نویسی صفت و موصوف

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

۱ـ هم‎خوانی صفت و موصوف
 (۱) در زبان عربی صفت با موصوف خود هم‎خوانی دارد؛ یعنی هرگاه موصوف، مؤنث یا جمع غیرجاندار باشد، صفت آن «ة/‍ة» ی تأنیث می‌گیرد.
 (۲) ولی در زبان فارسی به‌جز در اصطلاحات جا افتادهٔ عربی و فارسی، به‌ویژه هنگامی که موصوف آن‌ها فارسی باشد، نباید این قاعده را رعایت کرد؛ زیرا در فارسی نه «مذکر و مؤنث» و نه چنین قاعده‌ای داریم؛ پس:
مثال ۱:
ننویسید: قوانین مدونه، متون قدیمه، تعلیمات عالیه، طبقهٔ ممتازه، والدهٔ محترمه و....
بنویسید: قانون‎های مدون، متن‎های قدیم، تعلیمات عالی، طبقهٔ ممتاز، والدهٔ محترم و....

ادامه مطلب

درست نویسی صورت جمع کلمه‌ها

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

۱ـ جمع بستن اسم‌ قوم‌ها و طایفه‌ها
برخی کلمه‎های فارسی -‌از جمله نام قوم‎ها- به‌اشتباه به‎صورت عربی جمع بسته می‌‎شوند. اما باید در نظر داشت که کلمه‎های فارسی را هیچ‎گاه نمی‌‎توان به‌صورت عربی جمع بست؛ پس:

مفرد    ننویسید    بنویسید
ارمنی     ارامنه    ارمنی‌ها یا ارمنیان
افغان    افاغنه    افغانی‎‌ها یا افغانیان
ترک    اتراک    ترک‌ها یا ترکان
ترکمان    تراکمه    ترکمان‌ها یا ترکمانان
کرد    اکراد    کرد‌ها
لُر    الوار    لر‌ها

ادامه مطلب

درست نویسی ضمایر

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲.

در به‎کار بردن ضمیرها‍، باید به هم‌خوانی ضمیر از لحاظ زمان و مکان، و جمع و مفرد بودن، با ساژه‌ای که ضمیر به آن اشاره دارد توجه کرد؛ به‌ویژه در به‎کار بردن دو ضمیر «این» و «آن»، که اولی را برای اشاره به زمان و مکان و مفهوم نزدیک، و دومی برای زمان و مکان و مفهوم دور به‌کار می‌بریم:
مثال ۱:
ننویسید: با آن‌که چنین چیزی را محال می‌دانم نمی‌توانم آن را رد کنم.
بنویسید: با این‌که چنین چیزی را محال می‌دانم نمی‌توانم آن را رد کنم.
مثال ۲:
ننویسید: پیش از این‌که همه‌ی مدارک را بسوزانند‍‍، آن‌ها را یک بار به‌دقت بررسی کردند.
بنویسید: پیش از آن‌که همهٔ مدارک را بسوزانند‍‍، همهٔ آن‌ها را یک بار به‌‎دقت بررسی کردند.
مثال ۳:
ننویسید: در چنین مواردی، یا ضخامت لایه‌های داخلی و خارجی متفاوت است یا هنگام چیدن آن، ترتیب رعایت نشده است.
بنویسید: در چنین مواردی، یا ضخامت لایه‌های داخلی و خارجی متفاوت است یا هنگام چیدن آن‌ها ترتیب رعایت نشده است.


مرتب‌سازی محتوای نوشته

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲

همان‌گونه که در ویرایش صوری، ویراستار، ساژه‌هایی را که نیازمند ترتیب شکلی (صوری) بودند مرتب می‌کرد، در این نوع ویرایش نیز ویراستار، ساژه‌هایی را که نیازمند ترتیب محتوایی (معنایی) هستند، مرتب می‌کند. موارد زیر نمونه‌هایی از ساژه‌های نیازمند مرتب سازی محتوایی هستند:

ادامه مطلب

آثار مدیر آموزشگاه

 

ردیف

عنوان

تعداد صفحه

تألیف/ ترجمه

ناشر

سال انتشار

 

 

1

شیوه‌ی حفظ قرآن کریم

64

تألیف

انتشارات امیری

1379

 

2

استراتژی نظامی آمریکا

100

ترجمه

انتشارات دوره‌ی عالی جنگ

1381

 

3

عملیات عبور از رودخانه

294

ترجمه

مرکزبرنامه‌ریزی‌و تألیف متون درسی سپاه

1382

 

4

شیوه‌نامه و املانامه‌ی جامع خط فارسی

564

تألیف

نشر سرمستان

1387

 

5

آسیب شناسی آموزش دستور خط فارسی و راه‌های گسترش و تقویت آن

32

مقاله

تألیف

ششمین مجمع بین‌المللی استادان زبان و ادبیات فارسی

1388

 

6

ملاک‌‌های زشتی و زیبایی واژگان فارسی

28

مقاله

تألیف

هفتمین مجمع بین‌المللی استادان زبان و ادبیات فارسی

 

1389

 

7

قواعد جامع املای فارسی

544

تألیف

نشر سرمستان

1390

 

8

گزیده‌ی شیوه‌نامه‌ی جامع ویرایش و نگارش

434

تألیف

نشر سرمستان

1392

 

9

نامه‌های من و پاسخ‌های فرهنگستان

256

گردآوری و تألیف

نشر سرمستان

1394

 

 

10

قواعد صفحه‌آرایی

88

تإلیف

نشر سرمستان

1394

 

11

نانوشته‌های دستور زبان فارسی 1: فعل مفرد و جمع

108

تألیف

نشر سرمستان

1394

 

12

مراحل آماده‌سازی کتاب و نشریه

110

تألیف

نشر سرمستان

1394

 

13

ویرایش و نظارت بر ویرایش ده‌ها هزار صفحه کتاب از 1378 تا 1394

 

 


 

 آثار ردیف هفت تا دوازده را می‌توانید از فروشگاه انتشارات دانشگاه امام حسین _علیه‌السلام- در ضلع شمال شرقی میدان فردوسی، روبه‌روی ایستگاه مترو (تلفن: 88839297) تهیه کنید.

سازمان‌ها و نهادها نیز برای خرید عمده می‌توانند با تلفن‌های زیر تماس بگیرند:

09196662166    77313471


مطابقت فعل با نهاد (قواعد فعل مفرد و جمع)

 

 

 منبع: جمشید سرمستانی، «نانوشته‌های دستور زبان فارسی 1: فعل مفرد و جمع»، تهران، نشر سرمستان، 1394

مفرد و جمع بودن فعل، تابع مفرد و جمع بودن بسته‌ی فعل است؛ ولی بسته به این‎که بسته‌ی فعل چه وضعیتی داشته باشد، فعل آن به‎صورت‎هایی می‎آید که درپی خواهد آمد:

آگاهی:

(1) از آن‌جا که بسیاری از قواعد مطرح شده در این کتاب برای نخستین‌بار و فقط در این کتاب مطرح شده‌اند، نویسنده برای اثبات آن‌ها از مثال‌ها و شاهدهای فراوان بهره برده؛ اما برای آن‌که فراوانی مثال‌ها موجب ازهم گسیختگی متن نشود، «مثال‌های بیش‌تر» هر قاعده را به پی‌نوشت‌های کتاب برده است.

ادامه مطلب

درست نویسی حروف اضافه، ربط و نشانه

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲؛ در:

 آموزشگاه مجازی ویرایش و نگارش، با نشانی www.virastari.persianblog.ir

 

(۱) آگاه از/ آگاه به: «آگاه از» به‎معنی اطلاع ساده داشتن از چیزی و «آگاه به» به‎معنی اطلاع عمیق، شعور یا معرفت داشتن به چیزی است.
 (۲) آن‎چه/ آن‎چه که: در متون قدیم «که» همراه «آن‎چه» به‎کار نرفته است؛ مانند»: آن‎چه کنی و آن‎چه نکنی و آن‎چه گویی و آن‎چه نگویی باید همه فرمان باشد. (مکاتیب فارسی غزالی، ص۹۷) اما از آن‌جا که «چه» در «آن‌چه» به‌معنی «چیز» و جانشین اسم است، و آوردن «که» پس از اسم غلط نیست، این شیوه‌نامه آوردن «که» پس از «آن‌چه» را غلط نمی‌داند. ولی از سویی، همان‌گونه که در موارد بسیاری -‌برای مثال در «آن‌چه (که) گفتم حقیقت داشت» - می‌توان حرف ربط «که» را حذف کرد، حذف «که» پس از «آن‌چه» جایز است (نه لازم).
هم‌چنین در جمله‌هایی مانند جملهٔ زیر، حذف «که» (هایی که در پرانتز آمده‌اند) پس از «آن‌چه» و غیر آن بهتر است:
آن‌چه (که) رخ داد، نشان داد (که) کسانی که برای این کار انتخاب شده‌اند باید دوره‌های ویژه‌ای را گذرانده باشند.
 آوردن «را» نیز پس از «آن‎چه» اشکالی ندارد؛ برای مثال در «هر دو عدد را در هم ضرب می‌‎کنیم... و آن‎چه را گرد آید نگاه داریم. (مفتاح‎المعاملات، ص۵۲)

ادامه مطلب

آشنایی با حروف اضافه، ربط و نشانه

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲؛ در:

 آموزشگاه مجازی ویرایش و نگارش، با نشانی www.virastari.persianblog.ir

 

حرف‌‌ها در زبان فارسی سه دسته‌اند: «حرف ربط»، «حرف اضافه» و «حرف نشانه».
۱ـ حرف اضافه
حرف اضافه‌ کلمه‌ای‌ است که معمولاً کلمه یا گروهی از کلمه‌ها را به «فعل» یا «صفت بر‌تر»، یا «اسم جمع» و یا نظایر این‌ها نسبت می‌دهد، و آن‌ها را متمم یا وابستهٔ فعل، صفت بر‌تر یا اسم جمع و مانند این‌ها قرار می‌دهد.
حروف اضافه نیز دو دسته‌اند:

ادامه مطلب

به‎کار بردن درست نه ... نه

منبع: جمشید سرمستانی، گزیدهٔ شیوه نامهٔ جامع ویرایش و نگارش، تهران، نشر سرمستان، ۱۳۹۲؛ در:

 آموزشگاه مجازی ویرایش و نگارش، با نشانی www.virastari.persianblog.ir

آوردن «نه» با فعل مثبت، آن را منفی می‌کند (منفی با مثبت= منفی)، و آوردن «نه» با فعل منفی، آن را مثبت می‌کند (منفی با منفی= مثبت). پس، به‌جز هنگامی که فعل با «هیچ یک» همراه باشد، نمی‌توان با «نه... نه» فعل منفی آورد. بنابر این قاعده:
 (۱) هنگامی که «نه... نه» در آغاز جمله نباشد، فعل جمله -‌چه در میان آن باشد و چه در پایان‌- باید به‌صورت مثبت باشد.
ننویسید: این طرح را نه کارگران و نه کارفرمایان نپذیرفتند.
بنویسید: این طرح را نه کارگران و نه کارفرمایان پذیرفتند.
بنویسید: این طرح را نه کارگران پذیرفتند و نه کارفرمایان.

ادامه مطلب

← صفحه بعد